معایب و مشکلات گوشی سامسونگ A12؛ بررسی نقاط ضعف

گوشی سامسونگ Galaxy A12 با بدنه‌ای کاملاً پلاستیکی طراحی شده است که در نگاه اول برای یک گوشی اقتصادی منطقی به نظر می‌رسد. با این حال، استفاده از پلاستیک با کیفیت معمولی در قاب پشتی و فریم دور، مشکلاتی را برای کاربران در سال ۲۰۲۴ ایجاد کرده است.

این بدنه به شدت مستعد جذب خط و خش است و حتی با استفاده از قاب محافظ، ذرات گرد و غبار می‌توانند باعث ایجاد لک‌های دائمی روی بدنه شوند.

یکی از معایب اصلی در طراحی این گوشی، وزن نسبتاً زیاد آن است. با وزن ۲۰۵ گرم و ضخامت ۸.۹ میلی‌متر، A12 در رده گوشی‌های سنگین و ضخیم قرار می‌گیرد. این موضوع در استفاده‌های طولانی‌مدت باعث خستگی مچ دست می‌شود.

عدم توازن وزنی در بدنه باعث شده تا گوشی حس یک کالای ارزان‌قیمت را به کاربر منتقل کند و ارگونومی آن برای افرادی با دستان کوچک چندان مناسب نباشد.

در بخش مقاومت محیطی، سامسونگ A12 فاقد هرگونه گواهی IP برای مقاومت در برابر نفوذ آب و گرد و غبار است. این یعنی حتی پاشش جزئی قطرات باران یا استفاده در محیط‌های مرطوب می‌تواند به سرعت باعث نفوذ رطوبت به برد اصلی شود.

همچنین، پوشش محافظ روی نمایشگر از نوع گوریلا گلس نیست و در برابر ضربات ناگهانی یا فشار، مقاومت بسیار پایینی از خود نشان می‌دهد که هزینه‌های تعمیر را بالا می‌برد.

بافت هاشورخورده در پشت گوشی اگرچه به چسبندگی در دست کمک می‌کند، اما تمیز کردن آن چالش‌برانگیز است. چربی دست و آلودگی‌ها در میان این شیارها نفوذ کرده و به مرور زمان ظاهر گوشی را کدر و کثیف نشان می‌دهند.

در مجموع، کیفیت ساخت A12 به گونه‌ای است که بدون محافظت کامل، پس از چند ماه استفاده، افت ظاهری شدیدی را تجربه خواهد کرد و ارزش فروش مجدد آن کاهش می‌یابد.

یکی از بزرگترین نقاط ضعف پنهان در سامسونگ Galaxy A12 که کمتر به آن پرداخته می‌شود، حذف سنسورهای سخت‌افزاری مهم است. این گوشی فاقد سنسور مجاورت (Proximity) فیزیکی است و به جای آن از نسخه نرم‌افزاری استفاده می‌کند.

این موضوع باعث می‌شود هنگام مکالمه، صفحه نمایش به درستی خاموش نشود و لمس‌های ناخواسته صورت توسط کاربر، منجر به قطع تماس یا بی‌صدا شدن آن شود که بسیار آزاردهنده است.

در بخش ارتباطات بی‌سیم، A12 تنها از باند ۲.۴ گیگاهرتز وای‌فای پشتیبانی می‌کند و فاقد قابلیت اتصال به باندهای ۵ گیگاهرتز است. در سال ۲۰۲۴ که اکثر مودم‌ها دو بانده هستند، این محدودیت باعث می‌شود سرعت دانلود و آپلود در این گوشی به شدت محدود باشد.

همچنین تداخل فرکانسی با سایر دستگاه‌ها در باند ۲.۴ گیگاهرتز، منجر به ناپایداری اتصال در هنگام بازی‌های آنلاین یا تماشای ویدیوهای باکیفیت می‌شود.

نبود سنسور ژیروسکوپ سخت‌افزاری نیز یکی دیگر از معایب فنی این مدل است. این نقص باعث می‌شود برنامه‌های واقعیت افزوده (AR)، بازی‌های حرکتی و حتی قابلیت مسیریابی دقیق در اپلیکیشن‌هایی مانند گوگل مپ با اختلال مواجه شود.

کاربرانی که از گوشی برای پیاده‌روی یا رانندگی استفاده می‌کنند، متوجه می‌شوند که جهت‌نمای نقشه به درستی نمی‌چرخد یا با تاخیر بسیار زیاد موقعیت را به‌روزرسانی می‌کند.

علاوه بر این، بلوتوث نسخه ۵.۰ بکار رفته در این گوشی، اگرچه استاندارد است، اما در مدیریت همزمان چند دستگاه متصل (مانند ساعت هوشمند و هندزفری) دچار لگ و قطعی صدا می‌شود.

فقدان NFC در بسیاری از نسخه‌های منطقه‌ای این گوشی نیز امکان پرداخت‌های بدون تماس را سلب کرده است. این کمبودها نشان می‌دهد که سامسونگ برای کاهش هزینه، بسیاری از زیرساخت‌های ارتباطی مدرن را در این مدل فدا کرده است.

سامسونگ Galaxy A12 به هیچ عنوان یک گوشی مناسب برای تجربه گیمینگ، حتی در سطح ابتدایی نیست. پردازنده گرافیکی PowerVR GE8320 در نسخه Helio P35 و Mali-G52 در نسخه ناچو، قدرت پردازشی بسیار محدودی دارند.

در بازی‌های محبوبی مانند PUBG Mobile یا Call of Duty، کاربر مجبور است تنظیمات گرافیکی را روی پایین‌ترین حالت (Low) قرار دهد و با این حال، افت فریم‌های ناگهانی اجتناب‌ناپذیر است.

مشکل اصلی در هنگام بازی، گرم شدن سریع بدنه و به دنبال آن پدیده Throttling است. زمانی که دمای تراشه بالا می‌رود، سیستم عامل برای جلوگیری از آسیب، قدرت پردازنده را به شدت کاهش می‌دهد.

این اتفاق باعث می‌شود پس از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بازی کردن، لگ‌های شدیدی ایجاد شود که عملاً ادامه بازی را غیرممکن می‌کند. این ضعف در پردازش، حتی در بازی‌های ساده دو بعدی نیز گاهی به صورت تاخیر در پاسخگویی لمس دیده می‌شود.

حافظه رم ۳ یا ۴ گیگابایتی این گوشی نیز برای بازی‌های مدرن امروزی کافی نیست. مدیریت رم در One UI سامسونگ به گونه‌ای است که بخش زیادی از فضا توسط سیستم عامل اشغال می‌شود.

در نتیجه، هنگام اجرای بازی، برنامه‌های پس‌زمینه به سرعت بسته می‌شوند و اگر بخواهید میان بازی به یک پیام پاسخ دهید، احتمالاً بازی از ابتدا بارگذاری خواهد شد که این موضوع برای گیمرها بسیار ناامیدکننده است.

علاوه بر سخت‌افزار، نرخ نوسازی ۶۰ هرتزی نمایشگر و تاخیر در نرخ نمونه‌برداری لمسی (Touch Sampling Rate) باعث می‌شود واکنش‌های سریع در بازی‌ها به درستی ثبت نشوند.

در سال ۲۰۲۴ که اکثر گوشی‌های اقتصادی به نمایشگرهای ۹۰ هرتزی مجهز شده‌اند، تجربه بصری بازی در A12 بسیار کند و قدیمی به نظر می‌رسد.

این گوشی تنها برای بازی‌های بسیار سبک و کژوال مانند Candy Crush مناسب است و فراتر از آن، کاربر را با چالش جدی روبرو می‌کند.

سامسونگ در گوشی A12 از حسگر اثر انگشت جانبی ادغام شده با دکمه پاور استفاده کرده است. اگرچه محل قرارگیری این حسگر مناسب به نظر می‌رسد، اما عملکرد آن در مقایسه با استانداردهای فعلی بسیار کند است.

از لحظه لمس حسگر تا روشن شدن صفحه نمایش، تاخیری حدود ۱ تا ۱.۵ ثانیه وجود دارد که ناشی از ضعف پردازنده در پردازش داده‌های بیومتریک و سنگینی رابط کاربری است.

دقت این حسگر نیز با کوچکترین رطوبت یا آلودگی روی انگشت به شدت کاهش می‌یابد. بسیاری از کاربران گزارش داده‌اند که پس از مدتی استفاده، حسگر دچار خطاهای مکرر در شناسایی می‌شود و آن‌ها مجبور به وارد کردن پین یا الگو می‌شوند.

این موضوع در کنار انیمیشن‌های سنگین باز شدن قفل در One UI، تجربه کاربری روزانه را با وقفه مواجه می‌کند و حس کندی مداوم را به کاربر القا می‌نماید.

در بخش تشخیص چهره، وضعیت به مراتب ضعیف‌تر است. Galaxy A12 فاقد سنسورهای مادون قرمز برای تشخیص چهره سه بعدی است و تنها از دوربین سلفی برای این کار استفاده می‌کند. این روش امنیت بسیار پایینی دارد و در محیط‌های با نور کم عملاً غیرقابل استفاده است.

همچنین، سرعت تشخیص چهره در این گوشی به قدری پایین است که اکثر کاربران ترجیح می‌دهند از آن استفاده نکنند.

نکته امنیتی دیگر، عدم پشتیبانی کامل از قابلیت‌های پیشرفته Samsung Knox در این مدل اقتصادی است. به دلیل محدودیت‌های سخت‌افزاری، برخی از لایه‌های امنیتی که در گوشی‌های سری S یا A5x وجود دارد، در A12 یافت نمی‌شود.

این یعنی در صورت سرقت یا تلاش برای نفوذ نرم‌افزاری، داده‌های کاربر نسبت به مدل‌های بالاتر سامسونگ در معرض خطر بیشتری قرار دارند. به طور کلی، سیستم‌های بیومتریک این گوشی بیشتر جنبه تشریفاتی دارند تا کاربردی و ایمن.

سیستم صوتی سامسونگ Galaxy A12 از یک اسپیکر تکی (Mono) در لبه پایینی گوشی تشکیل شده است. این چیدمان باعث می‌شود که هنگام تماشای ویدیو یا بازی در حالت افقی، دست کاربر به راحتی روی خروجی صدا قرار گرفته و صدا را کاملاً خفه کند.

کیفیت صدای خروجی از این اسپیکر بسیار معمولی و در ولوم‌های بالا همراه با نویز و به اصطلاح «تیزی» بیش از حد است که گوش دادن به موسیقی را آزاردهنده می‌کند.

عمق صدا یا بیس (Bass) در این اسپیکر تقریباً وجود ندارد. فرکانس‌های پایین به درستی بازتولید نمی‌شوند و صدا حالتی تخت و فلزی دارد.

این ضعف باعث می‌شود که در محیط‌های شلوغ، حتی با وجود بلند بودن صدا، تشخیص کلمات در یک پادکست یا مکالمه تلفنی روی حالت اسپیکر دشوار باشد. همچنین، تفکیک صدا در این گوشی بسیار ضعیف است و در صحنه‌های شلوغ فیلم‌ها، صداها در هم ادغام می‌شوند.

در مورد خروجی جک ۳.۵ میلی‌متری صدا، اگرچه وجود آن یک مزیت محسوب می‌شود، اما کیفیت آمپلی‌فایر داخلی گوشی برای درایو کردن هندزفری‌های باکیفیت کافی نیست.

صدای خروجی از هدفون فاقد پویایی لازم است و تنظیمات نرم‌افزاری Dolby Atmos نیز تنها برای هدفون‌ها در دسترس است که تغییر چندان محسوسی در بهبود کیفیت ایجاد نمی‌کند. این گوشی برای کاربرانی که به کیفیت صدا اهمیت می‌دهند، انتخاب مناسبی نخواهد بود.

میکروفون‌های دستگاه نیز در حذف نویز محیطی (Noise Cancellation) عملکرد ضعیفی دارند. در هنگام مکالمه در محیط‌های باز یا پرسرصدا، صدای محیط به شدت به طرف مقابل منتقل می‌شود و کیفیت صدای کاربر کاهش می‌یابد.

این موضوع در ضبط ویدیو یا ارسال پیام‌های صوتی نیز مشهود است، به طوری که صداها اغلب خفه و دور به نظر می‌رسند. در مجموع، بخش صوتی A12 یکی از بخش‌هایی است که سامسونگ بیشترین صرفه‌جویی اقتصادی را در آن انجام داده است.