مقایسه گلکسی A12 با A22 سامسونگ؛ کدام گوشی ارزش خرید دارد؟

وقتی صحبت از عملکرد سخت‌افزاری به میان می‌آید، تفاوت بین گلکسی A12 و A22 فراتر از اعداد روی کاغذ است. گلکسی A12 در نسخه پایه خود از تراشه Helio P35 استفاده می‌کند که با معماری ۱۲ نانومتری ساخته شده است.

این تراشه برای کارهای روزمره مانند وب‌گردی و استفاده از شبکه‌های اجتماعی مناسب است، اما در مواجهه با بازی‌های گرافیکی نظیر Call of Duty یا PUBG، با افت فریم شدیدی مواجه می‌شود.

در مقابل، گلکسی A22 به تراشه Helio G80 مجهز شده است که به طور اختصاصی برای گوشی‌های اقتصادی با تمرکز بر گیمینگ طراحی شده است. این تراشه دارای هسته‌های قدرتمندتر Cortex-A75 است که در مقایسه با هسته‌های Cortex-A53 در A12، سرعت پردازش دستورات را به شکل چشم‌گیری افزایش می‌دهد.

در تست‌های بنچمارک، A22 حدود ۴۰ درصد عملکرد بهتری در بخش تک‌هسته‌ای و چند‌هسته‌ای نشان می‌دهد که این موضوع در اجرای روان‌تر برنامه‌ها کاملاً مشهود است.

پردازنده گرافیکی نیز در این دو گوشی تفاوت ساختاری دارد. A22 از Mali-G52 MC2 بهره می‌برد که فرکانس بالاتری نسبت به پردازنده گرافیکی PowerVR در A12 دارد. این یعنی در بازی‌ها، شما نه تنها فریم‌ریت بالاتری دریافت می‌کنید، بلکه پایداری عملکرد در طولانی‌مدت نیز بیشتر است.

در حالی که A12 پس از ۲۰ دقیقه بازی کردن شروع به داغ شدن و کاهش فرکانس (Thermal Throttling) می‌کند، A22 به لطف مدیریت بهتر انرژی در تراشه G80، دمای متعادل‌تری را حفظ می‌کند.

حتی اگر نسخه A12 Nacho را در نظر بگیریم که از تراشه Exynos 850 استفاده می‌کند، باز هم برتری با A22 است. تراشه اگزینوس ۸۵۰ اگرچه مصرف باتری بهینه‌ای دارد، اما در قدرت پردازش خالص گرافیکی همچنان پشت سر Helio G80 قرار می‌گیرد.

بنابراین، اگر اولویت شما اجرای بازی‌های موبایلی با تنظیمات گرافیکی متوسط است، A22 تنها گزینه معقول در این مقایسه خواهد بود.

در نهایت، باید به مدیریت رم در این دو مدل اشاره کرد. رابط کاربری سامسونگ در A22 به دلیل قدرت پردازشی بالاتر، فضای بیشتری برای مالتی‌تسکینگ در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

در A12، جابه‌جایی بین برنامه‌های سنگین ممکن است با تاخیر (Lag) همراه باشد، در حالی که A22 به لطف پهنای باند حافظه بیشتر در تراشه G80، تجربه‌ای بسیار روان‌تر و سریع‌تر را در محیط سیستم‌عامل فراهم می‌کند.

یکی از بزرگترین جهش‌های تکنولوژیک در سری A سامسونگ، ورود نمایشگرهای با نرخ نوسازی بالا به گوشی‌های اقتصادی بود. گلکسی A22 با بهره‌گیری از نرخ نوسازی ۹۰ هرتز، استانداردی جدید در این بازه قیمتی تعریف کرد. در مقابل، گلکسی A12 از نرخ نوسازی سنتی ۶۰ هرتز استفاده می‌کند.

تفاوت این دو عدد در استفاده روزمره، بسیار بیشتر از آن چیزی است که تصور می‌شود و به محض کار با هر دو گوشی، متوجه آن خواهید شد.

نرخ نوسازی ۹۰ هرتز در A22 باعث می‌شود که پیمایش در منوها، اسکرول کردن در اینستاگرام و جابه‌جایی بین صفحات وب بسیار نرم و روان به نظر برسد. در واقع، نمایشگر در هر ثانیه ۹۰ بار تصویر را به‌روزرسانی می‌کند که ۵۰ درصد بیشتر از A12 است.

این ویژگی باعث کاهش تاری حرکت (Motion Blur) شده و حس سریع‌تر بودن گوشی را به کاربر القا می‌کند، حتی اگر سخت‌افزار دو گوشی در یک سطح می‌بود.

علاوه بر نرخ نوسازی، نوع پنل نیز تفاوت فاحشی ایجاد کرده است. پنل Super AMOLED در A22 دارای روشنایی حداکثری حدود ۶۰۰ نیت است، در حالی که پنل PLS LCD در A12 به سختی به ۴۵۰ نیت می‌رسد.

این یعنی در زیر نور مستقیم خورشید، محتوای نمایشگر A22 بسیار واضح‌تر دیده می‌شود. همچنین به دلیل ماهیت AMOLED، رنگ‌های مشکی در A22 با خاموش شدن پیکسل‌ها تولید می‌شوند که منجر به کنتراست بی‌نهایت و عمق رنگ فوق‌العاده می‌گردد.

در گلکسی A12، به دلیل استفاده از تکنولوژی LCD، رنگ‌های مشکی بیشتر شبیه به خاکستری تیره به نظر می‌رسند و غنای رنگی کمتری وجود دارد.

همچنین، نمایشگر A22 از قابلیت «نمایشگر همیشه روشن» (Always-on Display) پشتیبانی می‌کند که در A12 به دلیل مصرف بالای باتری در پنل‌های LCD، این ویژگی وجود ندارد. این قابلیت به شما اجازه می‌دهد بدون روشن کردن صفحه، ساعت و اعلان‌ها را مشاهده کنید.

در مجموع، نمایشگر A22 نه تنها از نظر بصری زیباتر و جذاب‌تر است، بلکه از نظر ارگونومی چشم نیز عملکرد بهتری دارد. فیلتر نور آبی در پنل‌های AMOLED سامسونگ پیشرفته‌تر عمل کرده و در استفاده‌های طولانی‌مدت در شب، فشار کمتری به چشم وارد می‌کند.

اگر کیفیت تصویر و روان بودن رابط کاربری برای شما اهمیت حیاتی دارد، نمایشگر A22 با اختلاف زیاد برنده این رقابت است.

وجود لرزش‌گیر اپتیکال تصویر یا همان OIS در گلکسی A22، یک غافلگیری بزرگ از سوی سامسونگ بود. این ویژگی معمولاً در گوشی‌های پرچمدار و میان‌رده‌های گران‌قیمت یافت می‌شود و حضور آن در یک گوشی اقتصادی مانند A22، ارزش خرید این محصول را دوچندان کرده است.

در مقابل، گلکسی A12 فاقد هرگونه لرزش‌گیر سخت‌افزاری است و تنها به لرزش‌گیر دیجیتال (EIS) در بخش ویدیو متکی است که کارایی بسیار کمتری دارد.

تکنولوژی OIS به صورت فیزیکی لنز دوربین را حرکت می‌دهد تا لرزش‌های دست کاربر را خنثی کند. این موضوع در دو سناریو اهمیت حیاتی پیدا می‌کند: عکاسی در شب و فیلم‌برداری.

هنگام عکاسی در محیط‌های کم‌نور، دوربین نیاز دارد دریچه دیافراگم را برای مدت طولانی‌تری باز نگه دارد تا نور بیشتری جذب شود.

در A12، کوچکترین لرزش دست در این لحظه باعث تار شدن عکس می‌شود، اما در A22، لرزش‌گیر اپتیکال اثر این تکان‌ها را خنثی کرده و عکسی شفاف ثبت می‌کند.

در بخش فیلم‌برداری نیز تفاوت‌ها کاملاً مشهود است. ویدیوهای ضبط شده با گلکسی A12، به خصوص هنگام راه رفتن، دارای لرزش‌های آزاردهنده‌ای هستند که باعث می‌شود خروجی کار غیرحرفه‌ای به نظر برسد.

اما در گلکسی A22، ویدیوها بسیار پایدارتر و نرم‌تر هستند، گویی که گوشی روی یک لرزش‌گیر دستی (Gimbal) قرار گرفته است. این ویژگی برای افرادی که قصد تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی را دارند، یک مزیت رقابتی بزرگ محسوب می‌شود.

علاوه بر پایداری، OIS به بهبود دامنه دینامیکی و کاهش نویز در تصاویر نیز کمک می‌کند. چون دوربین می‌تواند با سرعت شاتر پایین‌تر و ISO کمتر عکاسی کند، نویز دیجیتالی در نواحی تاریک تصویر به شدت کاهش می‌یابد.

در مقایسه مستقیم، عکس‌های شبانه A22 دارای جزئیات بیشتر و رنگ‌های واقعی‌تری نسبت به A12 هستند که در آن تصاویر اغلب آبرنگی و فاقد جزئیات دقیق به نظر می‌رسند.

در نهایت، باید گفت که سنسور ۴۸ مگاپیکسلی در هر دو گوشی یکسان به نظر می‌رسد، اما پردازش تصویر در A22 به دلیل تراشه قدرتمندتر و وجود OIS، خروجی بسیار باکیفیت‌تری تولید می‌کند.

اگر عکاسی و فیلم‌برداری بخش مهمی از استفاده روزانه شماست، وجود لرزش‌گیر اپتیکال در A22 دلیلی کافی برای انتخاب این گوشی نسبت به A12 خواهد بود، چرا که تفاوت کیفیت در اینجا کاملاً فیزیکی و سخت‌افزاری است.

یکی از تفاوت‌های پنهان اما بسیار مهم بین گلکسی A12 و A22، نسخه رابط کاربری آن‌هاست. سامسونگ برای گوشی‌های ضعیف‌تر خود از نسخه‌ای سبک شده به نام One UI Core استفاده می‌کند که در A12 شاهد آن هستیم. اما گلکسی A22 از نسخه کامل One UI بهره می‌برد.

این تفاوت در نگاه اول شاید مهم به نظر نرسد، اما در دسترسی به ویژگی‌ها و امنیت دستگاه تأثیر مستقیمی دارد.

نسخه Core در گلکسی A12 فاقد برخی ویژگی‌های کلیدی مانند Samsung Pay (در مناطق پشتیبانی شده)، Samsung Knox (امنیت لایه سخت‌افزاری کامل) و قابلیت‌هایی نظیر Secure Folder است. همچنین برخی از انیمیشن‌های سیستمی در نسخه Core حذف شده‌اند تا فشار کمتری به پردازنده ضعیف گوشی وارد شود.

این موضوع باعث می‌شود که محیط کاربری A12 کمی ساده‌تر و با امکانات شخصی‌سازی محدودتر نسبت به A22 به نظر برسد.

در مقابل، گلکسی A22 با نسخه کامل رابط کاربری، تمامی امکانات اکوسیستم سامسونگ را در اختیار کاربر قرار می‌دهد. امنیت در A22 به دلیل پشتیبانی کامل از پلتفرم ناکس (Knox) بسیار بالاتر است که برای حفاظت از داده‌های بانکی و شخصی اهمیت زیادی دارد.

همچنین قابلیت‌هایی مثل Edge Panels که دسترسی سریع به برنامه‌ها را فراهم می‌کند، در A22 به شکل کامل‌تری پیاده‌سازی شده است.

از نظر به‌روزرسانی‌های اندروید نیز، گلکسی A22 به دلیل سخت‌افزار مدرن‌تر، در اولویت بالاتری قرار داشته است. سامسونگ معمولاً برای گوشی‌هایی که از نسخه کامل One UI استفاده می‌کنند، نظم بیشتری در انتشار وصله‌های امنیتی و آپدیت‌های سیستمی دارد.

A22 با اندروید ۱۱ عرضه شد و آپدیت‌های بیشتری نسبت به A12 دریافت کرده است که این موضوع طول عمر مفید دستگاه را افزایش می‌دهد.

در نهایت، تجربه کاربری در A22 به دلیل هماهنگی بهتر سخت‌افزار و نرم‌افزار، بسیار پایدارتر است. در A12 ممکن است پس از نصب تعداد زیادی برنامه، شاهد کندی در باز شدن منوها یا کرش کردن برنامه‌های سنگین باشید.

اما در A22، مدیریت منابع سیستم به شکل بهینه‌تری انجام می‌شود و رابط کاربری حتی در زمان پر بودن حافظه، روانی خود را حفظ می‌کند. این ثبات نرم‌افزاری، یکی از دلایل اصلی برتری A22 در استفاده‌های طولانی‌مدت است.

در دنیای گوشی‌های هوشمند، سنسورها نقش چشم و گوش دستگاه را ایفا می‌کنند. گلکسی A12 در این بخش با محدودیت‌های جدی روبروست. یکی از بزرگترین ضعف‌های A12، نبود سنسور ژیروسکوپ واقعی در برخی نسخه‌های آن و استفاده از سنسورهای مجازی است.

این موضوع باعث می‌شود که در بازی‌هایی که نیاز به حرکت دادن گوشی دارند یا در هنگام استفاده از نقشه‌ها برای جهت‌یابی، دقت دستگاه به شدت کاهش یابد.

گلکسی A22 اما مجموعه کاملی از سنسورها شامل شتاب‌سنج، ژیروسکوپ، قطب‌نما و سنسور مجاورت را در خود جای داده است. وجود ژیروسکوپ سخت‌افزاری در A22 نه تنها در بازی‌ها، بلکه در پایداری تصاویر دوربین و دقت برنامه‌های واقعیت افزوده (AR) نیز تأثیر مثبت دارد.

همچنین قطب‌نمای دقیق در A22 باعث می‌شود که در هنگام پیاده‌روی یا رانندگی، جهت حرکت شما روی نقشه با دقت بسیار بالایی نمایش داده شود.

در بخش اتصالات، هر دو گوشی از دو سیم‌کارت و کارت حافظه جانبی پشتیبانی می‌کنند، اما کیفیت مودم‌های ارتباطی متفاوت است. تراشه Helio G80 در A22 از بلوتوث نسخه ۵.۰ پشتیبانی می‌کند که پایداری اتصال و برد بیشتری نسبت به نسخه‌های قدیمی‌تر دارد.

همچنین سرعت اتصال به وای‌فای و پایداری سیگنال در محیط‌های شلوغ، در A22 به دلیل معماری بهتر تراشه، تا حدودی بهتر از A12 ارزیابی می‌شود.

یک نکته مهم دیگر، کیفیت خروجی صداست. اگرچه هر دو گوشی دارای جک ۳.۵ میلی‌متری هدفون هستند، اما مبدل دیجیتال به آنالوگ (DAC) موجود در تراشه A22 کیفیت صدای خروجی بهتری را برای هدفون‌های سیمی فراهم می‌کند.

همچنین اسپیکر تک‌کاناله در A22 حجم صدای کمی بالاتر و تفکیک بهتری نسبت به اسپیکر A12 دارد، اگرچه هر دو گوشی در رده اقتصادی هستند و نباید انتظار صدای استریو حرفه‌ای از آن‌ها داشت.

در نهایت، سنسور اثر انگشت در هر دو مدل روی لبه کناری و با دکمه پاور ادغام شده است. با این حال، به دلیل پردازنده سریع‌تر در A22، فرآیند شناسایی اثر انگشت و باز شدن قفل صفحه حدود نیم ثانیه سریع‌تر از A12 انجام می‌شود.

این تفاوت‌های کوچک در سنسورها و اتصالات، در مجموع باعث می‌شود که کاربری روزانه با A22 بسیار بدون دردسرتر و دقیق‌تر از برادر ارزان‌قیمت‌تر خود باشد.